نی نی قندی ما

	نی نی قندی ما

سلام به همه مامانهای مهربون و نی نی های ناز

شمال امسالمون رو هم رفتیم ! رفتیم کلار آباد ، و عجب هوای خوبی بود . خصوصا شبها . سرد بود . وسط تابستون ، یه همچین هوایی واقعا لذت بخشه...

از اونجایی که من از بچگی از حشرات شمال بشدت وحشت داشتم ، و این فوبیا!! همچنان با من هست ، تخت مانی رو با خودمون بردیم که بچه رو روی زمین نذارم .و در نتیجه با اعصابی کاملا راحت میذاشتمش توی تختش و توری رو هم میکشیدم . رورووکش رو هم برده بودم که هی روی زمینها نباشه ... خلاصه که کلیه امکانات رفاهی رو برای دو روز مسافرت همراه داشتم ...

صبح روز جمعه مانی طلا رو بردیم دریا . کلی ذوق کرده بود و جیغ میکشید . بعد از اینکه حسابی آب بازی کرد ، اومدیم کنار ساحل و با حوله و ملافه پوشوندمش و مانی هم انگار که ساعتها شنا کرده ،خمار شد و خوابش گرفت .

در طول راه هم مانی ما رو شرمنده کرد . پسرک گل من همه اش یا خواب بود و یا با صدای قشنگش برامون میخوند و ما هم کیف میکردیم . چه موسیقی از این لذت بخش تر ؟

پسر ملوس من خیلی خوش سفره . اصلا توی سفر اذیت نمیکنه که هیچ ، باعث میشه بیشتر هم خوش بگذره . ولی متاسفانه وقتی به خونه برمیگردیم مریض میشه . این سومین سفر مانی بود . فروردین اصفهان ، خرداد دبی و مرداد هم کلار آباد . دو سفر قبلی وقتی برگشتیم ، سرما خورد . یک هفته بیشتر طول کشید تا خوب شد . و اینبار متاسفانه ا.س.ه.ا.ل شد . دکتر بهش ا ار اس داد به اضافه کوتریموکسازول و گفت تا ۵ روز دیگه خوب میشه . که خدا رو شکر از روز سوم خیلی بهتر شد. روز اول خیلی ترسیده بودم . از شانس مامانم اینا مسافرت بودن و مامان اینای رضا هم نبودند ، و من و رضا تنها بودیم . ولی خب خدا رو شکر مشکل حادی نبود . و الان دیگه تقریبا خوب شده .

توی این سفر جمعا ۶ نفر آدم بزرگ بودیم ، به اضافه مانی قندی من و آراد کوچولو که تا ۱.۵ ماه دیگه پا به این دنیا میذاره .

سفر خوبی بود . من به دلایلی نمیخواستم این سفر رو برم ، ولی خوشحالم که رفتم . شنیدین میگن در سفر بهتر میشه دوستان رو شناخت ؟ واقعا همینطوره . اتفاقی افتاد که باعث شد یکی از دوستان رو بهتر بشناسم . البته شناخته بودم ها ، ولی ندیده میگرفتم . و اینبار دیگه خودم رو گول نزدم . خوشحالم که این سفر رو رفتم . این شناخت باعث شد که بیشتر حواسم رو در رابطه با اون دوست جمع کنم ...

جند تا از کارهای مانی رو خلاصه بگم :

- دست دسی کردنش حسابی حرفه ای شده ! یک صدایی میده که بیا و ببین !! نا نای هم که جای خود داره .

ـ از مبل میگیره ، می ایسته ، بعد با کلی تلاش خودش رو میکشونه روی مبل ، میره به سمت دسته مبل و از اونجا میخواد خودش رو بندازه پایین !! من و رضایی هم حاضر و آماده کشیک میدیم که بگیریمش . اینکارش خیلی خطرناکه .نمیدونم چطوری از سرش بندازم ؟

- یه مدلهایی داره برای خوابیدنش . این دو مدلشه :

ـ یه نی نی داره ، بشدت عاشقشه . چنان بغلش میکنه و سر و صورت نی نی رو میخوره که دلم میخواد جای نی نی باشم . به هیچکدوم از اسباب بازیهاش اینقدر علاقه نشون نمیده . از دور تا میبیندش ، جیغ میکشه و خنده کنان میره سراغش و میخوردش!

- یه کارتونی هست توی بی بی تی وی ، یه کرم کوچولوی بامزه اس به نام Tully خیلی این کارتون رو دوست داره . از اول تا آخرش هی می خنده و ذوق میکنه و دست دسی میکنه .

- صدامون میزنه ، اینجوری :! Hey . حالا چرا Hey ؟ نمیدونم به خدا !!

- یه کاری میکنه تو مایه های فوت صدا دار ! سوت نیستها ؟ خیلی با نمکه هر چی که هست ! اونقدر که دلم میخواد درسته قورتش بدم !!

- ازش میپرسیم مانی جوجو کو ؟ با انگشتش به سمت جوجو اشاره میکنه . البته قابل ذکره که اگه جوجویی در کار نباشه ، با انگشتش خاله یا عمو یا نی نی رو نشون میده ! به جای جوجو !

- از کفش بدجوری بدش میاد . هرطور شده درش میاره .

از آب بازیش فقط فیلم گرفتم ، اینم مانی در ساحل دریا :

بچه ها توی این سن تند تند کارهای جدید انجام میدن و مانی هم مستثنی نیست . انقدر زیاد و متنوعه که خیلی هاش رو فراموش میکنم بنویسم .فعلا همینها توی ذهنم بود .اینها رو هم بگم :

۱ : مانی در سن ۱۰ ماهگی همچنان بی دندونه ! نمیدونم آیا میخواد رکورد مامانش که در ۱۳ ماهگی دندون در آورده رو بشکنه یا نه ؟

۲ : مانی هنوز بد غذا میخوره و من هر روز که بیدار میشم ، آرزو میکنم که از امروز دیگه خوب بخوره ، و البته هنوز اون روز نرسیده .

۳ : این هفته پنجشنبه ۲۴ ام میریم کنسرت گروه شمس .خیلی از کارهاشون خوشم میاد . توی کاخ سعد آباد برگزار میشه .

۴ : خوشحالم که ماه رمضون نزدیکه . توی این ماه همیشه یه حس خاصی دارم .قابل توصیف نیست ...

مراقب خودتون و نی نی های گل باشین .

|+| نوشته شده در سه شنبه بیست و دوم مرداد 1387ساعت 13:44 توسط فرناز |

برگی به یادماندنی در تقویم زندگی من

یکسال پیش بود... ۹/۵/۸۶... تو که یادته رضایی؟ یادته چه روزی بود؟ یادته چی شد؟ یادته در پی مشکوک شدنم به نمناک بودن لباسم ، رفتیم سونو و ... یادته نتیجه رو ؟ که دچار آبریزش شده بودم ؟ که همون شب بستری شدم بیمارستان و هر حرکتی برام ممنوع بود و بهم گفتند هر لحظه امکان زایمانم هست ؟ چون کیسه بزودی پاره میشه ؟ یادته چی به ما گذشت؟...

یادمه و میدونم یادته ... خیلی روزهای سختی بود... روزهایی که همه دوستاداران ما ، برای دلداری میگفتن اشکال نداره خواست خداست ، اگر بچه تون نموند ، غصه دار نشید... یا میگفتن فوقش زود بدنیا میاد و میزارنش دو ماه توی دستگاه ... وای خدایا ... چی میگفتن ؟ چی میشنیدیم؟ نه ... امکان نداشت ... نی نی ما باید میموند ... عزیز دل ما باید سر موقع پیش ما میومد ... در عین اضطراب و نگرانی که داشتیم ، با وجود صحبتهایی که از موارد مشابه من تعریف میشد و از بین رفتن بچه ، ما امیدوار بودیم ... من امیدوار بودم ... من پسرکم رو سالم میخواستم ... به خدا پناه بردم ... به خدا پناه بردیم و محتاج دعای همه شدیم...

چه باید میکردم ؟ فرناز پر جنب و جوش...فرنازی که جایی بند نمیشد..اوایل شاکی بودم : چرا من ؟ چه کردم من؟ ....گریه ها کردم ... لعنت ها فرستادم... حرکت نکردم ... فعالیت نکردم ...و ....رانجام فکر کردم ...دعا کردم ... و از خدا فرزندم رو سلامت خواستم ... خواستم که بی هیچ مشکلی و سر موقع بیاد ... و سرانجام وقتی من بزرگ شدم ، معجزه اتفاق افتاد...بقدری همه چیز خوب پیش رفت که ۲-۳ هفته آخر ، آزاد بودم ... حرکت میکردم ... و زندگی میکردم ... پسر نازنینم ۷۶ روز بعد از ۹ مرداد بدنیا اومد ... و اونروز زیبا ترین ، بزرگترین و به یادماندنی ترین روز زندگی من بود ... در این ۷۶ روز قویتر شدم... عاقلتر شدم ... عاشق تر شدم ...به خدا نزدیکتر شدم ... به پسرم نزدیکتر شدم و دانستم که حقیقتا همه چیز در دستان خداست...

امروز به صورت ماه فرزندم نگاه میکنم و خدا رو شکر میکنم... صدای خنده هایش را میشنوم و خدا را سپاس میگویم ... میبویمش و بغضی از سر ذوق گلویم را میگیرد ...

خدایا همیشه سپاسگزارت هسنم که مرا لایق مادر شدن دانستی ... خدایا یاریم کن برایش بهترین باشم ... یاریم کن برایت بهترین باشم و یاریم کن تا یکی از بهترینها را پرورش دهم ...

رضای مهربانم ، بابت همه همراهیهایت ، نگرانیهایت و مراقبتهایت ازت ممنونم ...

مانی یکتای من ، از اینکه قهرمانانه مقاومت کردی و از اینکه آمدی تا من لذت مادر شدن را بچشم ، ازت متشکرم ...

-یکسال پیش ، فکر میکردم این تاریخ بدترین روز زندگی من خواهد بود ...اینا رو نوشتم ، چون اینروز ، شروع یک تحول بزرگ در زندگی من بود ... چون از من ، یه فرناز دیگه ساخت...این روز از سال گذشته در تقویم زندگی من ، رنگی دیگر دارد...رنگی زیبا...این روز را همیشه به یاد میآورم و خدا را شکر میگویم...

|+| نوشته شده در چهارشنبه نهم مرداد 1387ساعت 15:4 توسط فرناز |

دیگه استریل بی استریل!!!

سلام به همه دوستان نازنین و فرشته های کوچولو

اول از همه نازنینانی که لطف کردن و با خوندن پست قبلی ، به فکر تهیه نان ۲ برای مانی قندی من بودن ، کلی تشکر میکنم . خیلی مهربونین . دوستتون دارم . باید به اطلاعتون برسونم که چهارشنبه اون هفته (۱۰ روز پیش) تهران بودم ، و دربدر نان ۲! و در اوج نا امیدی ، چشمم به داروخانه ای خورد طبقه بالای درمانگاه گیشا . اولین بار بود میدیدمش ، با اینکه خونه مامانم گیشاست ، ولی نمیدونم داروخانه کی اون بالا روئیده بود ! از پله ها بالا رفتم ، با یه داروخانه خالی از آدم مواجه شدم که به شدت به هم ریخته و شلوغ پلوغ بود . هیچی سرجاش نبود ، یه سری پوشک و خورده ریزه هم جلوی درش رو توی راه پله ها ریخته بود... (احتمالا داروخانه تازه افتتاح شده بود) و در اون شلوغی من دنبال قفسه های شیرخشک گشتم ... گشتم... بیومیل... پری نان... سرلاک ... نان ۱... ای وای ... نان ۲ نیست...

من:آقا نان ۲ ندارین ؟

آقا : (یه پیرمرد مهربون )چرا دخترم . داریم . چند تا بدم ؟

من : ذوق مرگ !! در حال سکته !! دچار لکنت زبان !!! تاره چشمم افتاد به قفسه پر از نان۲ که از هولم و از ناامیدی ، ندیده بودم ! : آقا هرچندتا بخوام میدین ؟

آقا :آره دخترم ... چند تا ؟

من : هول !! ۳ تا . نه ۴ تا . آقا ۶ تا دارین بدین ؟ یا بیشتر؟

آقا : دخترم ۱۰ تا هم میدم بهت !!

من : حیروون . ناباور. شوکه ...

با کیسه های پر از نان۲ اومدم بیرون . با اینکه از انبار کردن خوشم نمیاد ، ولی چاره ای نداشتم . فکر اینکه دوباره ۳ روز دیگه دربدر دنبال نان۲ باشم ، دیوونم میکرد. لااقل تا مدتی راحتم. ولی عذاب وجدان اینکه نکنه همه نان۲ ها رو من برده باشم و یه مامان دیگه مثل من دربدر نان۲ بشه داشت منو میکشت ! این شد که عصر دوباره رفتم ، پرسیدم ، و بازهم داشت ! کلی خوشحال شدم و البته نخریدم . گذاشتم برای مامانها و نی نی های دیگه . حالا اگه کسی اینجا رو میخونه و نان۲ میخره ، بره اونجا . حتما داره .نمیدونم از کجا براش اونهمه رسیده بود ؟

این از داستان دنباله دار نان ۲ !

حالا مانی ... پسرکم کلی کار جدید یاد گرفته که هی من وقت نمیکنم بیام بنویسم :

- یکیش اینکه که حسابی می*رقصه ! با کوچکترین آهنگی ! از آهنگ پیام بازرگانی وسط فیلم و یا موزیک اول گوشی نوکیا (اون آهنگ خیلی کوتاه که گوشی رو روشن میکنیم میاد ) گرفته تا بندری و عربی و گریه دار و غمناک و یا تکنو ! اگه دمر باشه ، با*سن کوچولوش رو این ور اونور حرکت میده و سرش رو تکون میده ، و اگه نشسته باشه ، همراه با حرکت سر و با*سن ، دست دستی هم میکنه ! دست دستی کردن رو از ۱۰/۴/۸۷ بطور کاملا حرفه ای انجام میده ...

-بای بای میکنه . هروقت یکی داره از خونه میره بیرون یا اینکه ما جایی هستیم و داریم خداحافظی میکنیم ، میگیم مانی بای بای کن ، زودی دستش رو میاره بالا و از مچ با ناز میچرخونه و این یعنی بای بای !!

- روش حرکتیش ، یه چیزیه بین چهاردست و پا و سینه خیز ، در حقیقت هیچکدوم خالص نیست . چنان سرعتی هم داره که نگو ! دست کمی از سرعت نور نداره . تا بیام بجنبم ، رفته ... تمام اتاقها میره ، پله ها رو هم رد میکنه (تک پله ).

- در نگهداشتن اشیا با پاهاش خیلی مهارت داره . به پشت میخوابه و همه چی رو با دوتا پاهش نگه میداره : توپ ، کتاب ، کنترل ، شیشه شیرش... انقدر بامزه اس اینکارش ....

- همه اش دنبالمه . مثل جوجو . خیلی باید مراقب باشم.

- به اسباب بازیهاش اینها اضافه شده : قوطی چیپس پرینگلز ، قوطی خالی شیر چوپان ، بند حوله حمام رضا !!

- وقتی من رو میبینه و میاد بغلم ، دماغش رو میماله به صورتم ،و دهنش رو باز میکنه انگار که میخواد من رو بخوره ! انقدر خوشم میاد ، نمیدونین با چه ذوقی اینکار رو میکنه ... کاملا با اینکارش علاقه اش رو به من نشون میده ...

- یادتونه چقدر استریل بازی درمیاوردم !!؟ همه پرید !! یعنی چاره ای جز پریدنشون نبود !! خوب شد خودم اولش به خواست خودم تغییر روش دادم و خیلی چیزها رو آزاد کردم ، وگرنه با این کارهای مانی سکته میکردم ! همین جور میره اینور اونور و هر چی میبینه ، مستقیم توی دهنشه . خوبه من دائم جاروبرقی میکشم ، ولی نمیدونم این چیزها رو از کجا گیر میاره ؟ یادش بخیر ، تا یکی دو ماه پیش ، روزی ۲ بار پستونکش رو استریل میکردم ، الان بیاین ببینین !! میندازه زمین ، میکشه به زمین و تا میدوم طرفش ازش بگیرم ، سریع میزاره توی دهنش و فرار میکنه !!! با این وضعیت دیگه استریل کردن معنی داره ؟!ولی با هرکدوم از اینکارها قلبم درد میگیره بخدا !!

فکرش رو بکنین ... هفته پیش میخواستم برم کلاس ، ۴-۳ جلسه نرفته بودم و در نتیجه رضا ۱۲-۱۰ روزی بود که تنهایی مانی رو نگه نداشته بود ... کلی سفارش کردم که رضا جان ، مانی اینطور میکنه ، اونطور میکنه ،اینور میره ، اونجا میره ، مراقب باشی ها ؟... رفتم و برگشتم ، رضا میگه : وایییییییییییییییی فرناز ، گفتی شیطون شده ها ؟ باور نکردم ! حواسم بهش بودها ؟ یه لحظه رفتم به ماهی ها غذا بدم ، داشتم میدیدمش ها؟ ، یهو دیدم نیست ! دویدم ، دیدم لای در دستشویی باز بوده و رفته نشسته کف دستشویی و تپ تپ میکوبه کف زمین !!! تندی آوردمش و سر تا پاش رو شستم و دهنش رو هم حسابی آب زدم و لباسهاش رو عوض کردم و ....

وای.... من رو میگین ؟نمیشنیدم رضا چی میگه... میخواستم پس بیفتم ... پسرک استریل من !!! کف دستشویی!!! وحشتناکه !!!وای.... حالا خوبه دستشویی ما یه پله داره به چه بلندی ! نمیدونم چجوری رفته بود ؟

یا اون روز دوباره به رضا سپرده بودمش ، برگشتم خونه ، میگه : فرناز ... تو ، توی چاه آشپزخونه ، پودر لباسشویی ریخته بودی ؟ میگم چطور ؟ میگه : آخه یههو دیدم مانی نیست ، نگو رفته آشپزخونه و در چاه رو برداشته ، از صدای کوبیدن در چاه به زمین رفتم دنبالش ، دیدم دست و پاهاش و سر و صورتش پودریه ! فکر کنم از دور دهنه چاه برداشته بود ...

ای خدا... سکته کردم ...یخ کردم... اگه خورده باشه چی ؟ آخه حواست کجا بود ؟ مگه نسپرده بودمش ؟ میگه : بخدا من اصلا نمیفهمم کی از جلو چشمم میره ؟ آخه فکر نمیکردم بتونه پله آشپزخونه رو هم رد کنه ...

خدا رو شکر پودر رو نخورده بود ، چون چیزیش نشد ... از اون روز آشپزخونه اپنمون رو کلوز کردیم ! یه چمدون بزرگ رو حسابی پر کردم و گذاشتم جلوی آشپزخونه ، که مانی نتونه بیاد تو . چون توی آشپزخونه وسایل خطرناک زیاده . و با این حساب خودمون روزانه کلی پرش با مانع انجام میدیم .ولی بخدا دیگه میترسم به دست کسی بسپارمش ...برای همین کارهام هم خیلی میمونه . دیگه انجام کارهای شرکت توی خونه خیلی سخت شده ، چون خیلی باید مراقب باشم که کجا میره . میونه ای هم با رورووک نداره ...

- خیلی وقت بود که دیگه نمیتونستم توی تخت پارکش بخوابونمش . آخه خودش رو حسابی میکشید بالا و میترسیدم بیفته پایین . تصمیم گرفتم بذارمش توی اتاق خودش و تخت خودش ، دلم نیومد . همون تخت پارکش رو درست کردیم و مانی رو کف تخت میخوابونیم ، یعنی رفته طبقه پایین تخت . ولی روزها رو توی اتاق و تخت خودش میخوابونمش ، تا ایشاا... یکسالگیش شبها هم بذارمش اونجا...

دفعه قبل که بردمش دکتر ، بازهم وزنش رشد زیادی نداشت . دکترش یکسری آزمایش کامل داد که خیالمون راحت راحت بشه . بردیمش تهران کلینیک ، من و مامانم . اونجا من و مامانم رو فرستادن بیرون ، و مانی رو با خودشون بردن توی اتاق برای خونگیری...صدای گریه عسلم رو میشنیدم میخواستم بمیرم ... بغضم گرفته بود ...چه کار خوبی کردن نذاشتن بریم تو ...و وقتی خونگیری تموم شد ، صدام کردن برم همونجا بشینم و بهش شیر بدم . پسرکم خیلی گله . خیلی زود آروم شد و به صورت همه لبخند میزد... کلی همه قربون صدقه اش رفتن...

جواب آزمایش رو هم دیروز بردیم نشون دادیم ، خدا رو شکر همه چی نرمال بود . این نی نی قندی ما فقط از شیر خشک فراریه وبرای همین هم خوب وزن نمیگیره . ولی باز هم خدا رو شکر میکنم که مشکلی نیست ... مامان رضا میگه رضا هم کوچیک بوده ، همین جور میخورده و یک گرم یک گرم وزن میگرفته . و ریزه میزه بوده . عکسهاش رو هم نگاه میکنم ، توی همین سن مانی ، درست هم قد و قواره مانی بوده . ولی بجاش الان چی شده !!!! درنتیجه الان دیگه نگران کم خوری پسرکم نیستم .به باباش رفته . البته همچنان بی وقفه تلاشم رو میکنم ها ؟

- چند روز پیش به مانی سوپ دادم و طبق معمول سرتا پاش سوپی شد. دادمش رضا که دست و صورتش رو بشوره و رفتم لباسهاش رو بیارم که عوض کنم ، وقتی بر گشتم با این صحنه مواجه شدم :

بله ... رضا جان یهویی هوس کردن مانی رو لخت کنن و بذارن توی سینک ظرفشویی برای آب بازی!!! دیدین حالا استریل بازی تعطیل شده؟!

دیگه همینها . مراقب نی نی های گل باشین ...

|+| نوشته شده در جمعه بیست و یکم تیر 1387ساعت 12:17 توسط فرناز |

تحریم ...